Column Rijp en Groen
Of je ergens fijn woont, is vooral een gevoel. Maar dat gevoel komt niet vanzelf.
Het hangt samen met veiligheid, saamhorigheid, voorzieningen, groen, betaalbare woningen, werk en een nette straat. Alles grijpt in elkaar en samen maakt het dat je buurt voelt als “thuis”.
Dat geldt zeker voor buurten, de kleine dorpen in de stad. Natuurlijk zijn er zorgen, maar gelukkig zitten bewoners niet stil. Samen – vaak ook met de gemeente – steken ze de handen uit de mouwen. Zulke initiatieven maken echt verschil.
Leefbaarheid is geen sprint maar een marathon.
Eén project helpt, maar voor blijvende verbetering moet je verder kijken. Politiek denkt vaak op de korte termijn, terwijl buurten juist vooruitkijken: wat gaat goed, wat kan beter en hoe pakken we dat samen aan?
Neem de zorgen rond buslijn 3 en 6. Openbaar vervoer is niet meer vanzelfsprekend: de bus rijdt minder vaak en steeds meer mensen pakken de auto. Logisch dat reizigers afhaken als er nog meer lijnen verdwijnen. Toch is juist nu goed OV belangrijk. De bevolking vergrijst, veel ouderen hebben geen rijbewijs en de bus is vaak ook gewoon een rijdend buurthuis. Voor je het weet zit je in gesprek over voetbal, het weer of de boodschappen.
Ontmoeten is belangrijk
Voor een praatje, voor contact tussen generaties, om even buiten je bubbel te stappen. Dus: hup naar buiten – naar een buurtbijeenkomst, een wandeling of met de bus de stad in.
De binnenstad van Maastricht “broesj”. Maar zonder goede busverbinding voelen veel bewoners zich minder deel van de stad. Buslijnen zijn cruciaal voor de sociale samenhang in buurten én in de stad als geheel, van Wolder tot Wyckerpoort en van Daalhof tot Amby.
Goed nieuws: de gemeente heeft de signalen over lijn 3 opgepikt. Maar het gaat om meer dan één lijn. Voor de leefbaarheid in Maastricht hoort een degelijk OV-net tot de basis. Dat regel je niet zomaar. Dat moet rijpen in gesprekken met buurten en vervoerders, over groene ideeën én praktische mogelijkheden. En dat proces koestert het CDA: van groen tot rijp.
Door Willem Wolters
